Pas op haar veertigste ontdekte Evy Gruyaert dat ze leeft met een autismespectrumstoornis. Voor de buitenwereld was ze jarenlang het gezicht van populaire programma’s en boekenreeksen, maar vanbinnen speelde zich iets heel anders af. In een openhartig gesprek met HUMO, naar aanleiding van Wereldautismedag, vertelt ze waarom die late diagnose voor haar zoveel betekende.
Terugblikkend op haar jeugd herinnert Evy zich hoe ze zich altijd al anders voelde. Waar haar klasgenoten het leuk vonden om na de examens frietjes te gaan eten, zocht zij liever de stilte op. “Ik verzamelde stiekem wat spullen en trok met mijn boek en een picknick naar een kapelletje. In het zonnetje, op mezelf. Dat voelde juist.” Maar thuis werd ze daar niet voor beloond. “Mijn ouders reageerden boos: ‘Doe toch eens normaal.’ Ik snapte dat niet.”
Later, in haar publieke leven, deed Evy haar best om mee te draaien in het BV-circus. “Er wordt verwacht dat je extravert bent, sociaal, feestjes leuk vindt. Ik probeerde dat allemaal, maar het putte me uit.” Die uitputting leidde tot de grote vraag: wie ben ik echt?
Ze volgde opleidingen, zocht professionele hulp, en kreeg uiteindelijk de bevestiging: ze is neurodivergent. “Mijn huisarts vroeg: ‘Waarom wil je op je 40ste nog zo’n onderzoek doen?’ Maar ik wilde het voor mezelf weten.”
Zelfzorg boven het label
De diagnose op zich is voor haar niet heilig. “Het gaat niet om dat label. Wat telt, is: hoe zorg ik ervoor dat ik niet overprikkeld raak in mijn dagelijkse leven?” Dat is iets wat ze stap voor stap heeft geleerd. “Eerst binnen mijn vertrouwde omgeving, later ook op het werk. Nu durf ik mezelf te zijn. Echt", klinkt het in Humo.